خردمندی در روانشناسی

فرض سه مورد از 5 رویکرد مطرحشده در زمینه سن و خرد(آردلت، 2018) این است که خرد در سالxadهای اولیه زندگی در اثر شخصیت سالم، رشد ذهنی و آموزشوپرورش افزایش مییابد(فراری[1]، کان[2]، بنایون[3]، نرو[4]، ریچاردسون[5] و پاسوپاتی[6]، 2011). یعنی ممکن است با افزایش سن خرد فقط در کسانی افزایش یابد که به شکل فعال پیگیر کسب یادگیری از تجارب زندگی هستند(گلوک و بلوک، 2013). یک منحنی پیوسته به شکل U معکوس بین سن و خرد در اوج میانسالی وجود دارد(توماس[7]، بنجن[8]، آردلت و جست[9]، 2017). اگر مردم دیدگاه جزم اندیشانه پیدا کنند، فکر کنند که خیلی بیشتر از اعمالی که انجام میدهند میxadدانند و محدودیتها و نواقص دانش خود را تشخیص ندهند(استرنبرگ، 1990) ممکن است خرد با افزایش سن، کاهش نیز پیدا کند! بنابراین؛ اگر خرد به تمایل برای یادگیری از تجربههای ما وابسته باشد، احتمالاً با افزایش سن رشد میکند اما فقط تا جایی رشد میکند که مردم به این باور میرسند درباره زندگی بهاندازه کافی یاد گرفتهاند!